Ta witryna używa plików cookie. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie plików cookie zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Możesz je w każdej chwili zmienić.
Aktualności

Aktualności

Po co Wielki Post?

Post i umartwienie to jedne z najważniejszych środków, jakie Kościół podsuwa człowiekowi w dojściu do doskonałości moralnej i w opanowaniu własnego ciała. W czasach współczesnych zdominowanych przez konsumpcyjny styl życia i dążenie do jak największej przyjemności, mówienie o potrzebie postu i umartwienia nie jest wcale łatwe. Ponadto brak uświadomienia na temat ascezy prowadzi często do błędnych opinii, które nadają jej negatywne znaczenie, gdyż zwykle utożsamiają ascezę z rzekomo ciemną i zabobonną epoką średniowiecza.

Na początku warto jednak zaznaczyć, że post i wyrzeczenie nie jest tylko i wyłącznie wytworem chrześcijaństwa. Na temat wstrzemięźliwości mówiła już w zasadzie filozofia stoicka, która zalecała postawę dystansu, także wobec różnego rodzaju przyjemności. Sokrates uważał, że umartwianie ciała pomaga duszy w kierowaniu ciałem. Arystoteles natomiast twierdził, że w dojściu do doskonałości etycznej pomaga człowiekowi stosowanie zasady "złotego środka", czyli zachowywania umiaru, także wobec uciech cielesnych. Na temat poskramiania własnego ciała mówią również niektóre religie wschodu np.: buddyzm czy islam. Oprócz wspomnianych przykładów, podstawy do zachowania postu odnajdujemy przede wszystkim w Piśmie Świętym.

W Księdze Jonasza post został ukazany jako forma pokuty i zadośćuczynienia za popełnione grzechy. Otóż kiedy prorok Jonasz obwieścił mieszkańcom Niniwy karę Bożą na jaką zasłużyli, podjęli oni decyzję: "Ludzie i zwierzęta, bydło i trzoda niech nic nie jedzą, niech się nie pasą i wody nie piją. Niech każdy odwróci się od swego złego postępowania. Może się ulituje Bóg i nie zginiemy?" (Jon 3, 7-9). Post został tu przedstawiony jako skuteczny środek przebłagania Boga za popełnione zło: "Zobaczył Bóg ich czyny i nie zesłał na nich kary" (Jon 3, 10).

Podobną sytuację odnajdujemy w 1 Księdze Królewskiej. Achab - król Izraela, który zgrzeszył wobec Jahwe służąc innym bożkom, kiedy został wezwany do pokuty przez proroka Eliasza: "Rozdarł szaty i włożył wór na ciało oraz pościł" (1 Krl 21,27). W odpowiedzi na taką postawę Achaba Bóg rzekł: "Ponieważ Achab upokorzył się przede Mną. Nie sprowadzę niedoli za jego życia" (1 Krl 21,29). W innej księdze prorok Ezdrasz za pomocą postu próbował uprosić u Boga opiekę nad ludem podczas wędrówki. Przygotowując się do drogi powrotnej z Babilonu, Ezdrasz wypowiedział słowa: "ogłosiłem post, byśmy się umartwili przed Bogiem, celem uproszenia od Niego szczęśliwej drogi dla nas, dla dzieci naszych i dla całego dobytku naszego" (Ezd 8,21). Również tym razem Bóg przychylnie odniósł się do prośby pokutnika: "Błagaliśmy Boga naszego i dał się nam uprosić" (Ezdr 8,23).

Jeden z ważniejszych przykładów na temat postu i umartwienia odnajdujemy w Nowym Testamencie w scenie kuszenia Jezusa na pustyni. Jezus odpowiadając na pokusy szatańskie, które dotyczyły między innymi pożądania pokarmu, wskazuje na wartości wyższe w życiu człowieka, niż jedzenie i picie: "nie samym chlebem żyje człowiek". Pouczająca jest również scena uzdrowienia epileptyka. Uczniowie nie mogąc wyrzucić złego ducha, proszą o pomoc samego Jezusa, który odpowiada, że: " ten rodzaj można wyrzucić tylko modlitwą i postem" (...).

Post i umartwienie pełnią w życiu człowieka bardzo ważną funkcję - służą opanowaniu własnego ciała. Mogą też być pewną formą pokuty i zadośćuczynienia. Zachętą do podjęcia wysiłku ascezy w naszym życiu niech będą słowa błogosławionego ks. Stefana Wincentego Frelichowskiego: "Każdy człowiek ma swe namiętności. Jedne jasne, drugie skryte. Powoli, ale stale trzeba je usuwać. Namiętność nieposkromiona, nieujarzmiona prowadzi do fatalnych wyników. Trzeba zbadać, jakie mam namiętności, które trzeba umartwić".

Za: adonai.pl

Dzień Wspólnoty

Tylko raz w roku w naszej szkole  jest taki dzień, bardzo ciepły, choć grudniowy. Jest to dzień wspólnoty przypadający 22 grudnia i związany z imieninami naszych czcigodnych solenizantów ks. Bogdana Nowaka – dyrektora Zakładu Salezjańskiego w Oświęcimiu oraz ks. Zenona Latawca – dyrektora Zespołu Szkół Zawodowych.

Na szczególną  atmosferę tego dnia i poczucie wspólnoty wpływa również fakt, że jest to ostatni dzień przed rozpoczęciem świątecznych ferii zimowych. Do przeżycia tego dnia przygotowywaliśmy nasze serca poprzez nowennę do Bożego Narodzenia, która rozpoczęła się 16 grudnia, a którą na porannych apelach prowadził szkolny zespół muzyczny - La Gioia.

 

 

Czytaj więcej: Dzień Wspólnoty

8 grudnia - Niepokalana

Uroczystość Matki Bożej Niepokalanie Poczętej to dla salezjanów jedno z najważniejszych świąt. Powód jest prosty: 8 grudnia to jedna z tych dat, które w biografii księdza Bosko przewijają się najczęściej i to w kontekście wydarzeń najważniejszych. Przede wszystkim - 8 grudnia 1841 roku to początek oratorium, wielkiego dzieła wychowania młodzieży, realizowanego do dziś przez Rodzinę Salezjańską.

Matka Boża Niepokalana - wolna od grzechu pierworodnego i jakichkolwiek grzechów uczynkowych - to Człowiek Doskonały, wzór dla całej ludzkości, a zatem i ideał wychowania dla młodego pokolenia. Tak postrzegał Maryję Jan Bosko, powierzając jej wstawiennictwu wszystkie swoje poczynania. Niepokalana Wspomożycielka - to tytuł, który najlepiej oddaje miejsce Maryi w duchowości salezjańskiej i który uczy nas, że idąc Jej śladami i z Jej pomocą dojdziemy tam, gdzie Ona teraz przebywa - w Raju utraconym przez nieposłuszeństwo Ewy, a przywróconym przez "fiat" Maryi.

Listopad - miesiąc solidarności z naszymi Zmarłymi

Listopad - to jeden z "najpoważniejszych" miesięcy w roku. Zasługa to nie tylko obecnej jesieni czy niższych temperatur, ale także modlitwy za zmarłych, która towarzyszy nam przez cały ten miesiąc. Wszystko zdaje się wtedy mówić o przemijaniu i kruchości ludzkiego życia.

Czytaj więcej: Listopad - miesiąc solidarności z naszymi Zmarłymi

Dzień Wdzięczności Rodzicom

Doroczne wspomnienie Matusi Małgorzaty, mamy ks. Bosko, przypadające 25 listopada, jest w zgromadzeniu salezjańskim okazją do wyrażenia wdzięczności wszystkim rodzicom salezjanów. Trud włożony w wychowanie przyszłych zakonników, bezinteresowne poświęcenie, ukryta w cieniu służba, cicha modlitwa, pełne zatroskania towarzyszenie i świadectwo wiary - to tylko niektóre rzeczy, za które naszym Drogim Rodzicom należy się wielkie słowo DZIĘKUJEMY!

Słowo to zostało wypowiedziane także w naszej wspólnocie, do której zaprosiliśmy w tym szczególnym dniu rodziców salezjanów pracujących w Oświęcimiu lub w Oświęcimiu urodzonych.

Utrzymane w serdecznej atmosferze spotkanie skupione było wokół eucharystii koncelebrowanej przez wikariusza inspektora prowincji krakowskiej Adama Paszka. Uroczysty obiad dał okazję do rozmów, wzajemnego poznania się rodziców i... poczucia jak liczną stanowią grupę. Radosnemu świętowaniu towarzyszyła także modlitewna pamięć o tych rodzicach, których Bóg powołał już do siebie.

Ksiądz Bosko, nasz ojciec i nauczyciel, oraz jego mama, wychowawczyni mądra i wymagająca, niech wypraszają naszym Rodzicom wszystko, co potrzebne!

Tydzień misyjny

Koło misyjne szkoły salezjańskiej w Oświęcimiu pod przewodnictwem ks. Andrzeja  Polichta zorganizowało  w  dniach 24 – 28 października tydzień misyjny. To przedsięwzięcie miało zachęcić młodzież do zaangażowania się w różne formy działalności koła. Na szkolnym korytarzu odbywały się tańce i prezentacja strojów misyjnych z różnych zakątków świata. Ponadto celem akcji było zebranie funduszy dla chłopców z Salezjańskiego Domu Dzieci Ulicy w Limie.

Czytaj więcej: Tydzień misyjny